Geçen gün evde dolaşırken fark ettim; etrafım bir eşya mezarlığına dönüşmüş. Hafif çatlamış bir ahşap sandalye, sesi cızırdayan eski bir radyo ve topuğu aşınmış, bir zamanlar en sevdiğim olan ayakkabılar. İlk içgüdüm ne oldu biliyor musunuz? Hiç düşünmeden yeni bir sandalye, yeni bir hoparlör, yeni bir ayakkabı sipariş etmek. Ama sonra bir an durdum. Bu döngü ne zaman bu kadar normalleşti? 2026 yılının ortasında, her şeyin bu kadar hızlı tüketildiği bir çağda, tamir etmek bana neredeyse isyankar bir eylem gibi gelmeye başladı. Sadece bir nesneyi onarmak değil, aynı zamanda onunla kurduğumuz bağı da onarmak. Bu yazıda sizi, bu unutulmuş becerinin neden aslında yeni bir lüks haline geldiğini keşfetmeye davet ediyorum.