Matkabın ucu duvara değdiği an çıkan o tiz, kemikleri sızlatan ses... İşte tam o anda irkildim. 2026'nın bu pırıltılı, yapay zekâ çağında, hâlâ ilkel bir el aletiyle evimin duvarını delmeye çalışıyordum. Tabii duvar dediğime bakmayın, aslında delmeye çalıştığım şey kendi sabrımdı. Lavabonun altındaki o sinir bozucu damlama sesiyle başlayan küçük kaos, beni hiç beklemediğim bir yere sürükledi: kendime. Çünkü gerçek tamir, kırılan bir şeyi eski haline getirmekten çok daha fazlasıymış, bunu öğrendim.