Dün gece saat 03:17’de ansızın uyandım. O anda apartmandaki tüm elektirik kesikti, odada tek ışık yoktu. Gözlerimi karanlığa alıştırınca cep telefonumun %12’de olduğunu gördüm—yani fişe takılamıyordu. İçimden bir ses, "Bir dakika, hayatım şu görünmez enerjiye bağlıymış meğer," dedi. O ana kadar elektirik’in bana ne ifade ettiği sorusunu hiç sormamıştım; sadece fiş takıp düğmeye basıyordum. İşte bu kısacık kesinti bana başka bir pencere açtı.
Karanlığın Ortasında WhatsApp Ekranındaki Korku
O an yapabildiğim tek şey aile grubuna "Beyoğlu’nda elektirik yok, sizde var mı?" yazmaktı. Dört dakika on üç saniye sonra teyzem cevapladı: "Bizde normal, sen çamaşır makinesini çalıştırırsan düğmeyi sıkıştırıyor olabilir." Ben kahkahayı bastım; kara karanlıkta tek ben değildim. Ama içimde küçük bir dürtü: Peki elektirik olmasaydı hayatım nasıl dururdu? Merak uyandı, odadaki elektirik süpürgesi bile dualarıma başladı sanki.
Annemin Düdüklü Tenceresi ve Jeneratör Hikâyesi
Şimdi biraz gerisini anlatayım. 2021 kışı, ülkenin batısındaki fırtınada üç gün şebeke çökmüştü. Annem karanlıkta düdüklü tenceresini kömür sobasının üstüne koymuştu. O düdük sesi hâlâ kulağımda çınlıyor—bir yandan da soba borusundan gelen kıtır kıtır sesler. Annem "Elektirik olmayınca yemek daha lezzetli oluyor," dedi ama gözündeki yorgunluk yalan olamazdı. Ben o gün elektirik’in sadece ampul yakmak değil, cep telefonu kulesinden market soğutucusuna kadar her şeyi bağladığını sezgilerle anlamıştım.
İnsan, enerjinin kıymetini ancak karanlıkta idrak ediyor derlerdi; bana 2022 kışı bunu bizzat öğretti.
İşte o fırtınadan sonra küçük bir jeneratör aldık. Babam, "En azından buzluk çözülmez," dedi. Jeneratör külhan gibi koku yayıyordu ama evdeki çocuk kahkahaları geri gelmişti. Elektirik’in insan ruhunu haşlayıp pişirdiğini o an ilk kez gördüm.
Yurtdışına Taşındığımda Fatura Şoku ve Akıllı Sayaç Takıntım
2026 başında Londra’ya taşındığımda ilk işim elektirik firmasını aramak oldu. Türkiye’deki faturalarım 300-350 lira bandındaydı; burada ise sterlin cinsinden üç katı patladı. "Bir saat duşta kalırsam battaniye yerine elektirik battaniyesi yakar, bu fatura patlar," diye not aldım kendime. Akıllı sayaç uygulaması indirdim; adım atıyorum, elektirik kullanımım saniye saniye güncelleniyor. İlk hafta neredeyse "Kahve makinesini kaynatma, onun yerine termos al," diyecek kadar paranoyak oldum. Fatura patlamasından endişe edip kış günlerinde kombi ve petek bakımlarımı yaptırmak isteyenler, kombipetekservisi.net adresinden kolayca destek alabilir.
Ama sonra fark ettim ki, sayaç bana yalnız para değil, farkındalık da kazandırıyor. Gece ışıkları kapalıyken, telefonumun ekosistem modunda %37’den %23’e düşen grafik, sanki küçük bir zafer yaşatıyor. Çaydanlık kaynar kaynamaz ocağı kapatıp, demlenmesini beklerken elektirik haritası saniyede 0.8 kW’tan 0.2 kW’ya iniyor. O minik animasyon, bana bilinçli bir tüketici olmanın verdiği hafif gülümseme kazandırıyor.
Artık Fişi Çekince “Bir Şey Eksik” Hissi
Geriye döndüğümde şunu fark ediyorum: Elektirik’in gerçek gücü, onun doğrudan hayatımızdaki görünmez kılavuz rolü. Fişi çektiğimde televizyon sönükleşiyor ama odada bir boşluk kalıyor. Aslında bu boşluk, elektirik’in getirdiği anlık bağlanma hissinden çıkan bir yankı. Dün akşam o kesinti anına geri dönersem: Kafamda bir ampul yandı—karanlıkta bile bir ışık var, onu yönetebileceğim tek yer kendi tüketim alışkanlığım.
Şimdi sana da sorayım: En son ne zaman fişi önce prizden çekip sonra ruhunu şarj edeceğin bir anı yaşadın? Belki şu anda, telefonun %100’e dolarken senin içindeki pili boşaldı. O vakit, bir sonraki elektirik kesintisi sadece mum yakıp karanlığa karşı kahve içmekle kalmayacak; içindeki enerji cebini de yeniden dolduracak.
Ufak bir not: Çocukluğumda büyükler derdi ki "Işıkları söndür, tasarruf et!" Şimdi 2026’da diyorum ki, ışıkları söndürmeden önce düşünceyi yak—o da en az elektirik kadar parlak.