Dün gece saat 23:47'de apartmandaki tüm elektirik gitti. Sessizlik öyle bir boşluk yarattı ki, karanlıkta otururken aklıma gelen tek şey şuydu: "Biz bu elektriği gerçekten kaybetsek naparız?" Birkaç dakika sonra cep telefonumun el feneriyle mutfağa yöneldim, ama yolumu ararken aklımda başka bir enerji kaynağı arayışı başlamıştı bile.

Elektirik Dedikleri O Hissedilir Şey

Elektirik kelimesini yazarken bile parmaklarımın ucunda hafif bir karıncalanma hissediyorum nedense. Belki de çocukluğumdan beri her şeyin bir düğmeyle açıldığını bilmek, bu enerjinin dokusunu içime işlemiş. Babam eskiden "Elektirik kesintisinde kitap okurduk, ne güzeldi" derdi. Şimdi 2026'da, telefonumun pili bittiğinde bile bir panik kaplıyor içimi.

Geçenlerde bir arkadaşım elektirik faturasını görünce "Yahu bu para biz nereye gidiyor?" diye sordu. Ben de düşündüm: Gerçekten nereye?

Dün geceki kesinti sadece 12 dakika sürdü ama o süre içinde apartmandaki sesleri ilk kez duydum. Kimisi telefona küfrediyordu, kimisi komşusuna sesleniyordu. Bir anda balkondan bir ses yükseldi: "Aşağıda bakkal açık, mum var!" İnsanlar elektirik yokken bile birbirini aydınlatmak için yollar arıyormuş meğer.

Teknoloji Bağımlısı mı Olduk, Elektirik Kölesi mi?

Kestim televizyonu, kapattım bilgisayarı... ama elektirik olmadan ne wifi çalışıyor ne buzdolabı. Bir ara dolabı açıp baktım, sanki içindeki süt bozulacak diye. Halbuki 12 dakika. Ama işte kafamda bir korku: Acaba bir gün gerçekten uzun süre elektirik olmasa?

Bu düşünceyle biraz araştırma yaptım. 2026 itibarıyla Türkiye'de hane başına düşen elektirik tüketimi 2020'ye göre %18 artmış. Her evde ortalama 7 cihaz sürekli prize takılı duruyormuş. Benim evde saydım: 11 tane.

• Buzdolabı (tabii ki)
• Modem (olmazsa olmaz)
• Telefon şarjı
• Bilgisayar
• Kahve makinesi (bir kahveci için hayati)

Bir ara kendi kendime şaka yaptım: "Elektirik olmasa kahvemi nasıl yapacağım?" Çünkü ocak bile elektrikle çalışıyor. Eskiden anneannemin kömür sobası vardı, çayını orada demlerdi. Şimdi ise bir düğme...

Gelecek Elektriksiz Mümkün mü? Hayaller ve Gerçekler

Geçen hafta Kadıköy'de bir kafede otururken, baristayla konuşuyorduk. Elektirik fiyatları yüzünden espresso makinesini daha az çalıştırmaya başlamışlar. "Müşteri kahvesini soğuk isteyecek yakında," dedi gülerek. Ama ben ciddiye aldım bu şakayı.

Bir süredir evde kendi elektiriğimi üretmeyi düşünüyorum. Güneş paneli fiyatları biraz düşmüş 2026'da, belki bir başlangıç yapabilirim. Komşum Ayşe teyze geçen gün balkonuna minik bir panel koymuş, telefonunu onunla şarj ediyormuş. Gözümde büyüdü bu fikir.

Ayşe teyze dedi ki: "Oğlum, elektirik kesildiğinde benim telefonum hâlâ doluydu. Komşular geldi, hep birlikte müzik dinledik."

Bu anlattığı, sadece bir enerji kaynağı değil aslında bir topluluk yaratmakmış. Elektirik kesildiğinde insanlar birbirini görüyormuş tekrar. Apartmanın karanlık koridorunda komşumla karşılaştığımda, ilk kez yüzünü net hatırladım. O yüzden, karanlıkta kalmamak için sadece bir fatura ödeme aracı olarak değil, bu komşuluk bağını sıcak tutan bir güvence olarak kombipetekservisi.net gibi adresleri rehber ediniyoruz.

Kendi küçük enerji serüvenimde şunları öğrendim:

Önce karanlıktan korktum. Sonra karanlıkta göremediklerimi fark ettim. En sonunda da elektirik olmadan da bir şekilde var olabileceğimizi anladım. Tabii ki bu, tamamen elektirikten vazgeçmek değil. Ama biraz daha bilinçli kullanmak, biraz daha paylaşmak...

Şimdi her akşam saat 22:00'de evdeki gereksiz fişleri çekmeye başladım. Bilgisayarı uyku modundan tamamen kapatıyorum. Kahve makinesini fişten çekiyorum. Küçük şeyler belki, ama hissediyorum: Bir ampul kafamda yandı ve elektirik artık eskisi gibi görünmüyor.

Belki de en büyük keşfim şu: Elektirik sadece bir enerji değil, bir bağ. Birbirimize bağlılığımızın, dünyaya bağlılığımızın simgesi. Dün gece karanlıkta komşumla konuşurken, o bağın gerçekten de ucunda insanların olduğunu anladım.