Geçenlerde eski bir saati elime aldım. Dedemden kalma, 70’lerden. Çalışmıyordu. Kadranı çizik içinde, kordonu kopuk. İlk aklıma gelen şey, “bunu hemen bir tamirciye götüreyim” oldu. Ama sonra durdum. Neden acele ediyordum ki? 2026 yılındayız, her şeyin dijitalleştiği, dokunmatik ekranların hayatımızı ele geçirdiği bir çağda, belki de bu saati kendi ellerimle anlamak istedim. Tamir sadece bozuk bir şeyi çalışır hale getirmek değilmiş, bunu o an fark ettim. Bir nesnenin hafızasına dokunmak, onunla yeniden tanışmak gibi bir şey.