Kahve makinesinin düğmesine bastım. Tek bir ses bile çıkmadı. İçimden geçen ilk cümle neydi dersiniz? "Yenisini alayım mı?" oldu. Tamir kelimesi aklımın ucundan bile geçmedi. O an durdum ve düşündüm: Ne zaman oldu da bir eşya bozulduğu anda çöpe gitmeye mahkûm hale geldi? Büyükanneimin evinde tamirci, terzi, ayakkabı ustası... hepsi hayatın doğal bir parçasıydı. Şimdi ise kırılan her şeyin son istasyonu çöp kutusu gibi görünüyor. Bu yazıda tamir konusunu merakla, önyargısız bir bakışla ele almak istiyorum. Çünkü bence bu sorunun cevabı sandığımızdan çok daha ilginç.
Rakamlara bakınca tablo netleşiyor: Dünyada her yıl on milyonlarca ton elektronik atık oluşuyor ve bunun ciddi bir bölümü tamir edilebilirken çöpe gidiyor. Yani eşyalarımızı atarken aslında para, emek ve doğal kaynakları da birlikte atıyoruz. Amacım sizi suçlamak değil; sadece birlikte merak etmek. Tamir gerçekten hâlâ bir seçenek mi?